"Heldu da ordue": Agur Blogger!

''Heldu da ordue...''. Gatibu talde gernikarraren kanta batek dinoan moduan. Bitakora hau zarratzeko ordua heldu da eta ni banoa oroitzapen zaharretatik ihesi... momentua bizi nahian. Baina ez dot agurrik esango, baizik eta gero arte, danok dakigun legez, Ostertzak, irudimenak bezala, ez daukalako mugarik. Gainera, ostera ere, Ostertzan murgiltzeko aukera eukiko dozue Goiena.net orrialdean blog barri bat sortu dodalako bertan lan egiten dabenei esker.

Hasteko, eskerrak emon behar deutsadaz blog barri hau sortzen lagundu deustienei, kriston lana egiten dabelako Euskal Blogosferak aurrera egin daian.

Bitakora barri bat egiteko gogoa euki neban, askotan pentsatu eta azkenean egin dot. Bi motatako bitakorakaz egin dot lan (Litterakoagaz eta honegaz) eta esperientzia onuragarriak izan diran arren, klasetik kanpoko eta pertsonalagoa zan bitakora batean idatzi gura neban. Asmo honegaz, ezagutzen neban blog komunitate batean, Goiena.net blog komunitatean hain zuzen, bitakora sortzea erabaki neban. Blog barriak bloggerreko izen bardina eukiko dau: Ostertza. Eta ostera ere galdetuko deustazue: zergatik Ostertza? Murgildu zaiteze Goienako Ostertzan eta ulertuko dozue...

Hauxe da blog barriaren helbidea: Goienako Ostertza barria.

Maitasun karta

Maitasun poema hau gaur aurkitu dot altxorren ganbaran eta espero dot zuen gustukoa izatea:

Minutuak
zeure argazkiari begira,
hotzikarak barnetik dantzan,
begiak geldirikan,
neure burua ezin ulerturik.

Zer ete dozu hori sentiarazteko?
beti alaitzeko edo laguntzeko...
baina beti zu, zu, zu...
zu zara zarena eta maite dodana.

Idatzitakoa paranoia bat da,
baina sentitzen dodan paranoia.
Bi hitzek sentitzen dodana
adierazteko balio dabe,
baina ez zu zer zaren azaltzeko.

Maitasuna hitzetik hortzera
ibili arren,
zu desbardina zara,
maite zaitut, noski,
baina hori baino gehiago da,
azalezina,
neure ondoan bizitzeko
behar dodana zara.

Askotan esaten deustazu:
"arraroa da maite zaitut
zeure ahotik entzutea!",
baina neure sentimenduak
beste pertsona guztien
modukoak dira.
Nik nireak argi daukadaz
eta ozen esango dot:
maite zaitut eta harro nago!

Anonimoa

Bihar Eutanasia taldearen kontzertua Aulestin

Metallicako neure abestirik gustukoenetarikoa Eutanasia taldeak jotzen dau. Jadanik neure Litterako bitakoran talde honi buruzko informazioa emon dodan arren, hauxe da bere web orrialdearen helbidea: klikatu hamen. Berton, taldeari buruzko barriak, historia, letrak etab. aurkituko dozuez. Sartu! pena merezi dau eta!

Bihar, irailak 23, Eutanasiak kontzertu bat emongo dau Aulestin Reincidentes eta Kautagaz batera. Badakizue, hurbildu Aulestirarte! Neskak! Adi! mutilak dira taldekideak e! ;-)

Eta hamen talde honek jotzen dauan Metallicako kantaren eletria:

"Die Die My Darling"

Die, die, die my darling
Don't utter a single word
Die, die, die my darling
Just shut your pretty mouth

I'll be seeing you again
I'll be seeing you in Hell

Don't cry to me oh baby
Your future's in an oblong box, yeah
Don't cry to me oh baby
Should have seen it a-comin' on
Don't cry to me oh baby
I don't know it was in your power
Don't cry to me oh baby
Dead-end girl for a dead-end guy
Don't cry to me oh baby
Now your life drains on the floor
Don't cry to me oh baby

Die, die, die my darling
Don't utter a single word
Die, die, die my darling
Just shut your pretty mouth

I'll be seeing you again
I'll be seeing you in Hell

Don't cry to me a baby
Your future is in an oblong box
Don't cry to me oh baby
Should have seen the end a-comin' on, a-comin'
Don't cry to me oh baby
I don't know it was in your power
Don't cry to me oh baby
Dead-end girl for a dead-end guy
Don't cry to me oh baby
Now your life drains on the floor
Don't cry to me oh baby

Die, die, die my darling
Don't utter a single word
Die, die, die my darling
Shut your pretty mouth

I'll be seeing you again
I'll be seeing you in Hell

Don't cry to me oh baby
Die, die, die my darling
Don't cry to me oh baby
Die, die, die my darling
Die, die, die my darling
Die, die, die my darling

Die, die, die, die, die, die....

Espero dot bihar kanta hau entzuteko aukera izatea. Bihar danok Aulestira!

Oheko berotasun hotza

Oheko berotasun hotza

Hitzekin jolastu,
letrekin zoratu,
emozioa izkutatzen duzu
ta azkenean askatzen duzu...
gatibu zaude ametsetan,
zoriontasuna mozorratu
ta tristetasuna
irensten duten ametsetan.

Samurtasunak laztantzen
ta nostalgiak urratzen dituzu
ta pasioa edaten duzun bitartean
desioen isaratan biltzen zara.
Iluntasunean bilatzen duzu
esperantza,
berarekin oheratu ta
zeure erotasunean
maitasuna egiten diozu
torturatzen ta
, aldi berean,
maitatzen zaituen
bakardade zentzugabean.

Gauero, zurekin ohera
doan horrek
iluntasunean laztantzen
ta bakardade zentzugabean
laguntzen zaitu.

Erortzen...

Baina, trankil, erortzen zarenean beti dago igotzeko aukera...

Gero eta urrunago,
hainbat eta tristeago,
gero eta hurbilago,
hainbat eta zoriontsuago.

Eta gaur ere
hitzekin jolasean nabil:
maite zaitudalako
zaitudalako maite.

Tulunbiotik behera, iluntasunera,
egunetik gero eta urrunago,
gauatik gero eta hurbilago
lurretik gora, izarretara.

Eta preso izan nahi dut, bai,
horregatik behera noa,
gero eta beherago...
gero eta beherago sentitzen naiz
eta banoa, bai...
banoa,
banoa,
banoa...

Urrunegi... hurbilegi...

Bildurra daukat
eta istorio hau ezin liteke benetakoa izan.


Etorkizuna gorroto dot.


Baina, ez.
Ez da gertatuko, orain ez, behintzat.
Badakit erantzuna ezetz dala.

Eta ez, ez, ez, ez dot hainbeste horretan... pentsatu gura.
Zertan?

Zer gertatuko dan ez jakiteak amorrua eragiten deusta!


Etorkizuna gorroto dot...


Urruntasuna gero eta hurbilago sentitzen dot, zugandik hain urrun, eta, aldi berean, hain hurbil... Begirada batek ez dau ezer esaten, eta, aldi berean, dana dino, euri tantak zeure aurpegian eta altxor baten mapak adierazten daben bezala...

Zertarako idatzi?

Nik, benetan, literatura bizitzeko modua dala uste dot, Sarrionandiak esaten eban legez. Literatura ikasi, bai, egiten dala, baina bizi ere egin behar da. Gustuko badozu bizitzeko modu bilakatzen da. Niri, behintzat, bizimodu bilakatu jata.

Hasi irakurriz eta idatziz amaitu, hori izan da neure bizimodua. Onartu beharra dot irakurtzeko nahiko alperra izan nazela beti, baina idazteko, ez. Triste nagoanean, goibel sentitzen nazenean idatzi besterik ez daukat. Eta benetan gustuko ez dodana zer edo zer behartuta egitea da. Hori da irakurtzeko alperra izatearen arrazoi nagusia. Eskolan, institutuan... betidanik irakurtzera behartu gaituez eta zer lortzen dabe horregaz? guk irakurtzea? ez, guztiz kontrakoa. Nik ez dot behartuta inoiz ez irakurri, horretarako ez neban irakurri beharrekoa irakurtzen eta listo.

Askotan ere amorrua emoten deusta irakasleek esaten dabenean: idazle famatu bat irakurri! onena da! nobel saria dauka! mundu guztian ezaguna da! Eta zer? Ez al dira ezagutu gabeko idazle on asko? Nik esango neuke bat baino gehiago dagozala. Horregaitik nik idaztera animatzen dot jendea, benetan literatur lan txar bat egitea oso gatza da eta. Sortutako horrek beti zentzua eukiko dau, izen leike bakarrik zeure pertsonarentzako zentzua eukitzea, baina esangura garrantzitsua izango da, horretaz ziur egon, norbaitek ulertuko dau zeure lana eta baloratu ere egingo dau.

Arestian esandako guztiagaitik, ez ahaztu, idatzi! Norbaitek, mundu honetan -sarritan injustua dan arren-, baloratuko dau zeure lana.

Besarkada beroa

Eta besarkada bakar batek zenbat adierazten dauan, beso horiek zeure gorputza inguratu eta laztanduz. Babestuta sentitzen zara orduan, bildurra sentitu barik, zeure maitasun ametsean murgildurik.

Bera da, ez beste inor, bera da, ezin deutsu miñik emon. Eta horiek begiek ezin dabe maitasuna besterik adierazi, begi inuzente horiek ezin deutsue minik emon. Baina bildurra sentitzen dozu, bera ete da? neure ametsen jabe, neure askatasunaren giltzaren jabe, zoriontasunaren ispilu, baita tristetasunaren eragile askotan ere... bera ete da? Hori bakarrik berak daki. Erraza da ordea pertsona batek gura zaituan jakitea, begiradak dana dino eta. Begirada batek, askotan, sarritan, oso maiz, bi hitzek baino askoz gehiago balio dau.

Eta orain, euria da eta malkoek bere gorputzetik ihes egin nahian korrika doaz, zergaitik ete da? Nik edozer emongo neuke bere gorputza sentitzeagaitik, ezin uler daiket tanten jokaera... ulertezina da. Izan leiteke malkoek norbait dabela itxaroten eta, euriaren indarrak bortxatu egiten dituanez zure kontra jotzen, zuk banatu egiten dozuzala zeure gorputzetik, zeure bihotzetik... bai, hori izango da arrazoia...

Nik ezin dot imaginatu zeure gorputza ez dan bat laztantzen, zeure begiak ez diran batzuei begira, zeure ahoa ez dan bati mosu emoten, zeure ezpainak ez diranak buztitzen, zeurea ez dan bihotz batean neure askatasunaren giltza gatibu egoten... ezin dot neure etorkizuna zu barik ikusi... ezinezkoa egiten jata.

Zorionak Liverpool!

Ezinekoa zala pentsatzen eban askok atzo... baina Liverpoolek Europako kopa lortu eban. Zorionak Liverpool, zorionak Xabi Alonso!

Nork pentsatuko eban atzoko partida horrela amaituko zanik? Berrian Jon Ordoñezek esan bezala "3-0eko markagailuari buelta ematea posible da, baina lehen zatian Liverpoolek egin zuen jokoarekin ezinezkoa zirudien ez galtzea". Milan zan faboritoa, Europako kopa eskuratuko eban taldea, bigarren zatian Liverpoolen lehenengo gola heldu zanerarte. Orduan Milanek senperrenak ikusi ebazan Europako kopa irabazteko. Gol bat bestearen atzean, berdinketaren hiru golak sei minututan sartu eta Liverpoolek enpatea lortu eban.

Itzelezko futbol maila ikusi zan atzo, batez be, nire ustez, Liverpool taldearen aldetik, indarrak, gurak, irrikak... irabazteko grinak eragin eban garaipena. Hor egoazan Carragher -Liverpoolen jaiotako jolakari indartsua-, Dudek -atezain ezin hobea-, Gerrard -taldeko kapitaina- eta Xabi Alonso -enpatearen gola sartu eban jokalari euskalduna-. Laurek egin eben kriston partidua.

Azkenean, prologan ez zan aurrera atara partida eta penaltietan Liverpoolek garaipena lortu eban. Dudek-ek geldialdi ezin hobeak egin ebazan, konkretuki Liverpool taldeari garaipena emon eutson azkena. Ezin jake Liverpooleko jokalariei poza ukatu... merezita daukie eta. Zorionak Liverpool!

Zergaitik beti triste?

Orain, badakit nora joan ziren haizeak eroan ebazan ametsak; galduak zirala uste nebazan ametsak agertu dira ostera ere... Batzuk zoriontasun eta aldaketaren eraginez bueltatzea erabaki eben eta beste batzuk, ostera, galduak dira betiko. Kilometro franko egin ebezan ametsak, inoiz ezagutuko ez dodazen lekuetan egon ziranak, orain, benetako ametsak dira.

Eta bihotz horren zatitxu txikitxuak, modu ulertezinean, bueltatu dira. Gutxinaka-gutxinaka zatiak alkartuz joan nintzan dana osatzen dauan kolagaz. Eta horrela, puzzlea konponduta, taupaden soinua entzuteko gai izan nitzan... pum pum, pum pum, pum pum...

Orain dana itxaropen bilakatu da. Hau gertatzen danean, beti gura izan dodan dana lortu dodala emoten dau: ilusioak, ametsak, pentsamenduak... eta gutxinaka-gutxinaka lehen izan nintzan pertsonan bilakatuko naz. Hau maitasuna ez badan... zeiñek azalduko deusta zer dan?