«Eutanasia, bizitza duinaren azken pausoa izango litzateke; heriotza duina lortzeko oinarri-oinarrizko behar lukeen askatasuna»
Inoiz ez al duzue sentitu zoriontsu zaretela? Nik sentipen hori behar dut droga balitz bezala. Nire eguna heldu da...
“Preferiría estar muerto” gaztelaniaz esaten omen den esaldia; arazoak gertatu eta, dirudienez, esaldi horretara jotzea da errazena, bereziki iragana gogora etortzen denean, etorkizunean gertatuko denaren zain gaudenean, noraezean ibiltzen garelarik, datorrena datorrela, galderak dira nagusi geure buruan. Zer edo nor ote da horren arrazoia? Beharbada, galdera horiek egitearen arrazoi bakarra norbera da.
Nire eguna heldu da. Bizitzeko arrazoirik ez daukat, bizitza polita dela esan ohi da, baina ez da beti horrela izaten, nire kasuan, behintzat, ez. Bizitzeko, askatasuna ezinbestekoa da. Zer gara askatasunik gabe? Ezer ez. Hilda egotearen nahia ez da bizitzako arazoetatik ihes egitea, ez! Hilda egotearen nahia bizitza onartzean datza. Beti ez da horrela izaten, nire kasuan, bai, ordea.
Orain, bizirik nagoela, ez dabil inor kalean eta horrexegatik edo, ozen-ozen entzuten da urak leihoari eusten dion paretaren aurka hartutako erasoa amorrazioz betea. Noizbehinka, leihoaren beste aldea etxolatzat hartu bide zuen herriaren baten kantu leun eta urrunekoa entzuten zen, gauari misterio gehiago eskaintzen ziona eta, halaber, maitagarriagoa bilakatzen zuena. Itsasoaren uraren gainean laino zuri-zuria pausatzen zen, elurra ekartzen baitzuen. Ez zen leihoaz bestaldeko auzo umiletik deiadarrik entzuten. Etxeetan baimenik gabe sartutako hotzak, egunez kalean barrena hedatzen zen algara mututu egin zuela esan zitekeen. Ni ezer ez nintzen. Nirendako, igual-iguala zen bizitza edo heriotza momentu horretan, bizirik irauteko arrazoirik gabeko munduan bizi nintzen. Istripua izan nuenetik, nire bizitzak erabateko aldaketa jasan zuen. Ohean pasatu behar banituen nire bizitzako azken egun luzeak, nahiago hilda egotea. Olerki bat burura etorri zitzaidan, lagun on batek aspaldi idatzia zuen olerkia, heriotzaz mintzatzen zena. "Ene heriotza zeinen beldur dizudan..." hasten zen olerkia, nik ez diot heriotzari beldur! Momentu horretan heriotza ene lagun bilakatu baitzen.

Antzina, eta antzina esaten dut aspaldi gertatu zela iruditzen baitzait, nire hegoek zeru amaigabean murgiltzen ninduten, eta askea nintzelarik hodeien artean ene mundu zoriontsua sortarazten nuen, arazorik gabeko mundua, orain, itxaropenik gabeko munduan murgiltzen hasia naiz, ordea. Bizipoza ezagutu dudala ezin uka dezaket, hegan irten zen txoria bainintzen, txoko berri zein esperientzia berriak bizitu nituelarik. Baina, momentu honetan berandu da, kaiolan dagoen txoriak ez du abesten, ez du hegan egiten, ez dauka bizitzeko esperantzarik, ezta horretarako gogorik ere. Orain loturik nago, bizitzeko gogo ezari loturik.
Denborak ez du beti ez, bakoitza merezi duen lekuan uzten, eta hil baino lehenago, bizi egin nahi nuen arren, gaur nire logelako barroteei loturik nago, horixe izan baitzen erlojuaren orratzek eman zidaten lekua. Triste bizi izan naiz, baina bukatu da urte hauetan zehar nire etxea izan dena desagertuko da orain, nire askatasun nahiak barroteak apurtuko ditu eta librea izango naiz, egun batean izan nintzen legez, askea! Heldu da ordua... normalena bizitzari agurra eskerrak emanez egitea izango zen, baina nire kasuan ez dut uste bizitzari eskerrak eman behar diezaiokedanik, horregatik besterik gabe, agur!
Azken parrafo hau gehitu nahiko nioke artikulu honi, eutanasia pairatu zuen pertsona baten sentimenduak argi adierazten baitira eta honela idatzi dudana hobeto ulertuko duzue (gaztelaniaz dago idatzita):
"...el derecho de nacer parte de una verdad: el deseo de placer. El derecho de morir parte de otra verdad: el deseo de no sufrir. La razón ética pone el bien o el mal en cada uno de los actos. Un hijo concebido contra la voluntad de la mujer es un crimen. Una muerte contra la voluntad de la persona también. Pero un hijo deseado y concebido por amor es, obviamente, un bien. Una muerte deseada para liberarse de un dolor irremediable, también. Ninguna libertad puede estar construida sobre una tiranía. Ninguna justicia, sobre injusticia o dolor. Ningún bien positivo, sobre un sufrimiento injusto..." (Ramón Sampedro)